صدای بره ها

روند انتقال داوطلبانهء مهاجرین افغان از پاکستان روز سه شنبه آغاز می شود

سازمان ملل متحد می گوید که روند انتقال داوطلبانه مهاجرین افغان را از پاکستان به افغانستان از روز سه شنبه آغاز می کند.

کمیشنری عالی سازمان ملل در امور پناهنده گان امروز با انتشار اعلامیه یی گفته است که این برنامه از دو مرکز یعنی از پشاور و کویته عملی می شود و برای مهاجرین عودت کننده کمک های نقدی نیز افزایش یافته است.

کمیشنری عالی سازمان ملل در امور پناهنده گان گفته است که برای هر یک از عودت کننده گان 150 دالر امریکایی نیز کمک صورت می گیرد.

در اعلامیه گفته شده است که این کمک صرف برای مهاجرینی داده می شود که رسماً ثبت شده اند.

در مورد برنامه کمک به مهاجرین عودت کننده از ایران در این اعلامیه توضیح داده نشده است.

«نیروهای کانادایی به وظایف محاربوی شان در افغانستان پایان می دهند»

08.12.1389

در تابستان امسال با گرم شدن هوا در کندهار، نیروهای نظامی کانادا رسماً به وظایف محاربوی شان پایان می دهند.

نیروهای کانادایی پس از تقریباً یک دهه جنگ و انجام وظایف محاربوی، نقش شان را از رویا روی با دشمن به اجرای وظایف تربیت و آموزش قوای امنیتی افغان تغییر می دهند.

در گزارش که در شبکهء خبری بنام «سن» در کانادا به نشر رسیده آمده است که قوای کانادایی باید در افغانستان باقی بماند، اما برای این نیروها مشکل خواهد بود که در عملیات جنگی اشتراک کنند زیرا این نیروها قبل از این برای انجام وظایف محاربوی، تلاش های زیاد را نموده اند و قربانی های زیاد را متقبل شده اند.

در شرایط کنونی ماموریت آموزش و تربیت نیروهای امنیتی افغان خیلی اهمیت دارد، زیرا با گرفتن مسوولیت های امنیتی توسط قوای افغان زمینه برای خروج نیروهای کانادایی از افغانستان مساعد می گردد.

در حال حاضر قوای امنیتی افغان آغشته به فساد اداری و بی کفایتی می باشند. بار این مسوولیت هم به دوش قوای ناتو و شرکای آن در افغانستان خواهد بود که تا اکنون در انجام آن مطابق نورم ها ناکام اند.

پیشبرد تربیت و آموزش مسلکی، اخلاقی و سواد آموزی به قوای پولیس و اردوی افغان تاثیرات مثبت را بالای این کشور وارد خواهد کرد، اما عدم پیشبرد این وظیفه کاری خروج نیروها را از افغانستان به تاخیر می اندازد.

گزارش شبکه خبری کانادا در ادامه پرسش را مطرح می سازد که چرا قوای کانادایی از انجام وظایف محاربوی شانه خالی می کند، در حالیکه اکنون نیروهای بیشتر در افغانستان حضور دارند؟

سال هاست که قوای کانادایی به تنهایی با کم تر از 3 هزار عسکر در کندهار جنگیده اند.

این شبکهء خبری می نویسد که نیروهای ما با وجود کمبود در تعداد عساکر، عدم توانمندی برای پاکسازی منطقه از وجود جنگجویان مخالف، کندهار را از تصرف مخالفین نگهداشتند و تا رسیدن نیروهای تازه نفس مشکلات را متقبل شدند.

اکثریت این پیشرفت ها که امروز در کندهار دیده می شود، در اثر کار شدید، جان فشانی، قربانی ها و ابتکارات نیروهای امنیتی کانادا به دست آمده است.

اما حالا که خشونت ها کاهش یافته، نیروهای کانادایی پیش از این که کار شان را تمام کنند، به وظایف جنگی شان پایان می دهند چیزی را که خود آغاز کرده بودند.

جنرال پیتر دیولین قوماندان قوای کانادایی در کندهار هفته گذشته در یک مصاحبه به شبکهء خبری «سن» گفت، قوای کانادا در جریان ماموریت شان به خصوص حین انجام وظایف محاربوی در کندهار نفوذ و روابط تازه را در سطح جدید به دست آوردند. وی گفت که قوای کانادایی در افغانستان اعتبار بیشر را کسب کرده اند.

شلیک مستقیم بر غیرنظامیان در بانک خصوصی جلال آباد

تصاویری از رویداد حمله برنماینده گی کابل بانک در ولایت ننگرهار به طلوع نیوز رسیده اند که نشان می دهند انتحارکننده غیرنظامیان را با شلیک گلوله از پا در می آورد.

این انتحارکننده که ازسوی پولیس ننگرهار بازداشت شده است می گوید که وی از کشتن مردم لذت می برد.

مرد انتحارکننده می گوید: « بیشتر مردم را کشته ام و برای من گفتند کسانی که لباس هایی را به رنگ خاکستری می پوشند همۀ این ها انگریز هستند و با خوشی آن ها را می کشتم و برایم لذت بخش بود.»

در رویداد روز شنبه گذشته برنماینده گی این بانک خصوصی در شهر جلال آباد ۴۰ تن که بیشتر شان غیرنظامیان بودند، کشته شدند و نزدیک به ۸۰ تن دیگر زخم برداشتند.

طالبان مسؤولیت این رویداد را برعهده گرفته اند.

به تازه گی تصاویری از حملۀ گروهی مسلحانۀ شهر جلال آباد دردسترس طلوع نیوز قرار گرفته اند که نشان می دهند انتحارکننده که لباس نظامی برتن دارد به ساختمان کابل بانک هجوم می برد و برغیرنظامیان که زنان و کودکان نیز در جمع شان دیده می شوند شلیک می کند.

مقام ها در ولایت ننگرهار می گویند که بیشتر کشته شده گان و زخمیان این رویداد غیر نظامیان هستند .

شماری ازعالمان دین این عمل را به شدت نکوهش می کنند واین کار را مغایر آموزه های دین مبین اسلام می دانند.

فضل احمد، عالم دین، گفت: «کسانی که مردم بیگناه را به قتل می رساند طبق احکام شرعی و قانون باید با آن ها برخورد شود تا دیگران عبرت بگیرند.»

از سویی هم فرمانده پولیس ننگرهار از نهاد های عدلی و قضایی می خواهد تا فرد مهاجم را که بازداشت شده است مجازات کنند.

علی شاه پکتیاوال، فرمانده پولیس ننگرهار به طلوع نیوز گفت: «خواهش من از ارگان های عدلی و قضایی این است که برای چنین اشخاص در پیش روی مردم جزا داده شود و این خواهش مردم ننگرهارهم است.»

این درحالی ست که در یک ماه اخیر در نتیجۀ حمله های انتحاری طالبان در کابل، قندهار، خوست، ننگرهار و کندز در حدود ۱۲۰ تن که بیشترشان غیرنظامی بودند کشته شده اند و نزدیک به ۲۰۰ تن دیگر زخم برداشته اند.

ازآن جا که تصویرها پرخشونت هستند توصیه می شود تا کودکان و بانوان آن را نبینند.

موسیقی و مافیا: زندگی زیر چتر «طالبان جدید»

«طالبان جدید اجازه می دهند به موسیقی گوش دهیم»

مردم محل در میدان شهر، مرکز ولایت میدان وردک می⁯گویند که «طالبان جدید» دیگر زنان بدون برقع را دستگیر نمی⁯کنند و اجازه می⁯دهند که موسیقی گوش کنیم. باشندگان محل می⁯گویند این طالبان از طالبان قدیمی متفاوت⁯تر هستند.

بسیاری از باشندگان ولایت میدان وردک در جنوب غرب کابل در سال 1996 به طالبان خوش⁯آمد گفتند؛ چرا که آن⁯ها از قوم پشتون بودند. پس از آن طالبان قوانین سختگیرانه اسلامی را در این مناطق به اجرا گذاشتند.

حاکمیت طالبان در اواخر سال 2001 در نتیجه حمله امریکا و متحدانش سقوط کرد، اما طالبان چهار سال بعد دوباره به وردک بازگشتند.

هرچند شرایط در مناطق مختلف افغانستان متفاوت است، اما وردک به این خاطر جالب است که در این اواخر دیده شده که طالبان جدید انعطاف پذیری زیادی در مورد مسایل اجتماعی دارند. این طور به نظر می⁯رسد که گویا طالبان به این ترتیب به نفع خود تبلیغ می⁯کنند تا "دل و جان" مردم را از خود می⁯کنند.

محمد خان، یکی از باشندگان منطقه می⁯گوید: "آنان (طالبان) زنان بی⁯برقع را دستگیر نمی⁯کنند. آن⁯ها اجازه می⁯دهند که مردم تلویزیون تماشا کنند و یا در خانه⁯های شان موسیقی گوش کنند، و یا فوتبال و والیبال بازی کنند».

او همچنین می⁯گوید که انعطاف پذیری در روستای محل زندگی⁯اش هم حدی دارد. موسیقی در ملاء عام هنوز ممنوع است. شورشیان نمی⁯توانند همه ی علاقه های مردم (جهانیان) را برآورده کنند.

بسیاری از ساکنان میدان شهر، که با موتر حدود یک ساعت از کابل دور است، می⁯گویند که آن⁯ها طالبان سنتی را بیشتر می⁯پسندند نسبت به این افراد نو که خود را طالب می⁯نامند. فرید هدایتی که پیش از سقوط طالبان با آن⁯ها کار می⁯کرد، می⁯گوید: «بیشتر آن⁯ها (طالبان جدید) مذهبی نیستند. آن⁯ها مافیا هستند که مردم بیکار را جذب می⁯کنند و از طریق ترس، زور خود را بر آن⁯ها تحمیل می⁯کنند».

تحلیلگران می⁯گویند که رفتار و گرایش آزادتر طالبان در وردک، می⁯تواند باعث محبوبیت دوباره آن⁯ها در بین مردم شود.

توماس روتینگ، تحلیلگر در «شبکه تحلیلگران افغانستان» در گزارشی نوشته است: «جنبش طالبان در برابر نگرش های منفی که میان برخی از مردم، به شمول پشتون ها از دوران حکومت آن ها شکل گرفته، پاسخگو هستند و می توانند آن را تغییر بدهند».

روتینگ همچنین نوشته است که نسل جدید طالبان که رفتار نرمتری دارد، در رده پایین طالبان قرار دارد، در حالی که نسل پیرتر طالبان، در بخش⁯های رهبری موقعیت دارد.

باشندگان غالبا با طالبان برخورد می⁯کنند؛ به ویژه وقتی که آن⁯ها از عملیات نیروهای بین المللی می⁯گریزند و به قریه⁯ها می⁯روند، از باشندگان محل درخواست غذا می⁯کنند.

محمد خان، یک باشنده 70 ساله منطقه می⁯گوید وقتی که قصد داشت برای مردم در مورد زورگویی طالبان سخن بگوید، آن⁯ها او را لت و کوب کردند. او می⁯گوید: «آن⁯ها من را از خانه ام بیرون کشیدند و لت و کوب کردند. من از آن وقت دیگر هیچ گپ نزدم».

مردم محل می⁯گویند که طالبان از آن⁯ها پول می⁯خواهند. مثلا 10 درصد مالیات بر کالای بازرگانی مردم و محصولات کشاورزی تحمیل کرده اند.

کارشناسان می⁯گویند که طالبان جدید هنوز تحت رهبری "شورای کویته" می⁯باشند و گفته می شود که به ملا محمد عمر، رهبر گروه طالبان وفادارند.

کارشناسان می⁯گویند که شورای کویته تلاش دارد تا یک "شبه دولت" را موازی با دولت کابل در شهرها و قریه⁯ها ایجاد کند؛ آنها در کنار ایجاد محکمه⁯های شریعت و مکاتب، حملات را نیز سازماندهی می⁯کنند. آن⁯ها می⁯گویند که با آن هم اختیاراتی به فرماندهان محلی طالبان داده شده است.

هدایتی می⁯گوید «پس از سه یا چهار حمله، شورای کویته آن⁯ها را تایید می⁯کند» و علاوه بر آن کمک مالی می⁯فرستد. اما به نظر می⁯رسد که طالبان جدید و شورای کویته که صدها کیلومتر از یکدیگر فاصله دارند، در تمام مسایل همگام نباشند.

یکی از ریش سفیدان قریه چک، که نخواست نامش فاش شود، گفت: «علیرغم وجود یک دستور العمل از سوی شورای کویته، برخی از طالبان جدید به خشونت، آدم ربایی برای باجگیری و قتل، دست می⁯زنند».

با این همه، تلفات افراد ملکی در حمله نیروهای خارجی، یکی از عواملی دانسته می⁯شود که مردم محل این طالبان را ترجیح دهند. حاجی رحمان، یکی از باشندگان میدان شهر می⁯گوید: «کشته شدن هر فرد، باعث می⁯شود که تمام خانواده او به سوی طالبان کشیده شوند».

حامد کرزی، رییس جمهور افغانستان در هفته جاری مرگ 50 فرد ملکی را در حمله هوایی نیروهای بین المللی در ولایت کنر محکوم کرد.

اسوشیتدپرس / عاصف حسینی

افغانستان – یک ویتنام جدید؟

پییر شوری Pierre Schori

روزیکشنبه هفته گذشته سیمیناری در مورد افغانستان تحت عنوان افغانستان – یک ویتنام جدید؟ در آ.بی.اف مرکزی استکهلم برگزار شد. در این سیمینار که برخی از کارشناسان امریکایی و سویدنی و همچنین ژورنالست و نویسنده منقد دنمارکی، کارستین ین سن Carsten Jensen، که مقاله های وی در مورد حضور نیروی های خارجی در افغانستان در این آواخر در روزنامه داگنس نیهیتر منتشر شده است، شرکت کرده بودند. اوضاع کنونی افغانستان و پیچیده‌گی قضایای این کشور که جامعه بین المللی قادر به حل آن نیست، موضوعات بحث این سیمینار بود.
افغانستان – یک ویتنام جدید؟ عنوان سیمیناری بود که ناشر لیوپارد، روزنامه تیوردراگ tvärdrag به همکاری آ، بی، اف و کمیته سویدن برای افغانستان برگزار کرده بود. هدف اصلی این سیمینار وسعت دادن زاویه های دید بر مشکلات افغانستان و بالابردن سطح آگاهی مردم در مورد رویداد ها و تحولات اخیر در این سرزمین بود. تشبه جنگ در افغانستان با جنگ شناخته شده‌ای ده ساله‌ای ویتنام شیوه‌ای بود تا با برشمردن تفاوت ها و شباهت های این دو جنگ به نتیجه رسید که ناآرامی های افغانستان را امریکا و جامعه جهانی نمی توانند حل کنند. این خود افغان ها هستند که باید کشور خود را آباد کنند.
به عقیده پییر شوری Pierre Schori، سابق سفیر سویدن در سازمان ملل متحد و وزیر امداد سویدن، مسائل اففانستان تنها توسط افغان ها حل شده می تواند. دولت افغانستان می خواهد با طالبان معامله کند. به نظر پییر شوری این راه حل دراز مدت است. در هیچ جایی از دنیا نمی‌توان امنیت و دموکراسی را از خارج آورد.
پییر شوری اضافه می کند که رفتن سویدن به افغانستان یک اشتباه بزرگ استراتیژیک بود که باوجود نبودن عضو پیمان ناتو به افغانستان رفت. در قدم اول تقاضای ادامه ماندن کشور های اروپایی توسط سازمان ملل متحد تمدید نشده است، این خواست کشور های عضو ناتو بود. در قدم دوم سازمان ملل متحد هیچ کشوری را مجبور نکرده است که خواست این سازمان را بپذیرد. ۱۵۰ کشور دیگر عضو سازمان ملل متحد در افغانستان حضور ندارد. به عوض اینکه سویدن به خواست سازمان ملل متحد در حضور در کشور های افریقا جواب مثبت می داد، تصمیم سیاسی در رفتن به افغانستان را گرفته است.

خبرنگار و نویسنده دنمارکی، کارستین ین سن، که در مورد حضور کشورش در افغانستان بدبین است، می گوید.
- یکی از سربازان به من گفت سیاستمداران ما جرآت آن را ندارن که حقیقت را به ما بگویند اینکه ما برای ده سال دیگر در افغانستان می مانیم، جنگ می کنیم و تعداد بیشتر سربازان ما از بین خواهند رفت. در آن صورت مردم دنمارک خواهند پرسید، چرا؟ مسئله افغانستان به ما چه ربطی دارد؟!
سخنرانان سیمینار افغانستان – یک وینتام جدید؟ همه به این نظر بودند که حضور نیروی های خارجی در افغانستان با عث ناآرامی های بیشتر در در این کشور می شود. متیو هو Mathew Hoh، رئیس گروه مطالعات افغانستان، سابق افسر نیروی دریایی امریکا که در افغانستان و عراق وظیفه اجرا کرده است، چنین اظهار می دارد.
- حضور سربازان خارجی در افغانستان مردم را به سوی و یا پشتیبانی از نیروهای شورشی می کشاند. آن ها فکر می کنند کشور شان اشغال شده. متیوهو اضافه می کند: مردم این احساس را دارند و واقعیت هم دارد که کشور شان اشغال شده است. با کاهش تعداد نیروی های نظامی خارجی می توان ناآرامی های افغانستان را به مراتب کاهش داد.
به عقیده پییر شوری حضور نیروی های بین المللی در افغانستان بیشتر با عث خرابی می شود تا بهبودی. به زودی ده سال می شود که این نیروها در افغانستان هستند ولی جنگ پایان نیافته است. با گذشت زمان افغان ها بالای اشغال خارجی خشمگین‌تر و خشمگین‌تر می شوند.
اندرش‌فنگی Anders Fänge، رئیس کمیته سویدن برای افغانستان در کابل، که از طریق کامره ویدیویی در جمع سخنرانان سیمینار پیوست، تشدید ناآرامی ها در سال گذشته را تائید کرد.
- تعداد حملات شورشی در سال ۲۰۱۰ در مقایسه با سال قبل آن ۶۵ درصد افزایش یافته است.
اندرش فنگی اضافه کرد که رئیس جمهور امریکا، بارک اوباما، در سال ۲۰۰۹ اعلام کرد که خروج نیروی های امریکایی از اواسط سال ۲۰۱۱‌ آغاز خواهد شد و در عین زمان گفت که ۳۰۰۰۰ عسکر دیگر به افغانستان خواهد فرستاد.
ادامه حضور و تمدید کمک های امریکا به یک دولت فاسد اداری که به گفته متیو هو، رئیس جمهور افغانستان نه تنها انتخابات را دزدید، بلکه در تلاش است تا خانواده خود را پولدار و قدرتمند کند، از جمله علایمی است که جنگ افغانستان را مشابه جنگ ویتنام می کند.
پبتر لمینگ Peter Lamming، کارمند دولت، که در زمان جنگ ویتنام فعال بود، می گوید. در آن زمان هم می گفتند در ویتنام جنگ داخلی ادامه دارد، ما باید به این کشور کمک بفرستیم. به این ترتیب بهانه هایی پیدا می کردند تا به ویتنام نیروی نظامی بفرستند و مردم را به قتل برسانند. عین حالت امروز در افغانستان تکرار می شود. افغان ها مانند ما می خواهند در آرامی زندگی کنند و بالای زندگی و سرنوشت خود تصمیم بگیرند.
بر خلاف پییر شوری و پیتر لمینک، به عقیده کارستین ین سن جنگ افغانستان با جنگ ویتنام شباهت ندارد.
مسئله دین در جنگ ویتنام وجود نداشت، گروه های روشنفکر در برابر هم می جنگیدند. همچنین تعداد کشته شده‌ها در جنگ ده ساله ویتنام سه میلیون غیر نظامی بود، در حالیکه این رقم در افغانستان بسیار پائین است. امریکا سال ده هزار سرباز خود را در ویتنام از دست می داد و در افغانستان تعداد کشته شده‌گان سربازان ناتو و امریکا بین ۵۰۰ تا ۶۰۰ نظامی در سال می رسد.
به هر صورت پیر شوری Pierre Schori به این نظر است که سویدن برای کمک جنگ امریکا در افغانستان است. وی خواهان خروج نیروی های نظامی سویدن از افغانستان است.
امین وجدان، آگاه به مسایل افغانستان، که از کارکرد های جامعه بین المللی در افغانستان راضی نیست و در عین حال عدم حضور آن ها را نیز آمدن هرج و مرج می داند.
کارستین ین سن می خواهد که نیروی های خارجی قبل از اینکه خرابی های بیشتر در افغانستان کنند، باید از این کشورخارج شوند. م.
- تعداد زیادی می گویند که با خروج نیروهای خارجی از افغانستان هرج و مرج به وجود میاید، ولی من می گویم هرج و مرج همین حال هم وجود دارد. ما جزی از نیروهای ناآرام‌کننده در افغانستان هستیم.
به عقیده اندرش فنگی نظر به روند تحولات افغانستان در این آواخر، بعد از سال ۲۰۱۴ طالبان خواهی نخواهی یک قدرت بزرگ سیاسی و نظامی در افغانستان خواهند بود.

شکیلا عیدی زاده
بخش فارسی رادیوی بین المللی سویدن